Dagboek vanuit Bordeaux: dag 4 en 5

Door Kim Schoukens op 28 août, 2015 - 4:33

Aangezien dag 4 een beetje een overgangsdag was en vandaag zo rijk aan ervaringen en emoties dat de vorige dag al een beetje een waas wordt, verzamel ik beide hier even.

 

Man, wat is het al geweest. Warm. Druk ook. En één ding is zeker, mijn hart is echt niet gemaakt voor deze sport. Maar we beginnen bij het begin, gisteren dus.

Op deze woensdag mochten de ploegen om beurt aantreden voor een training in de wedstrijdpiste. Afspraak was dus gegeven voor het ontbijt ter plekke, zodra de paarden gegeten hadden. Toegeven, met alle positieve ingesteldheid die ik kan opbrengen, maar dat eten is om het zacht uit te drukken een teleurstelling. Voor ontbijt kregen we slappe koffie (oké, niet iedereen drinkt hem stroopdik), stokbrood waarmee je gerust iemand een pak slaag mocht geven en pakjes slappe fruitgelei.

Hoe het eten er op de middag aan toe was, hebben we nooit geweten. Toen we de kok ’s ochtends iets (wat?) zagen doen met ijskoude kippen was onze honger even over. Maar genoeg geklaagd, het is hier warm (zei ik dat al?), mooi en de sfeer zit erin!

Training dus! In de late voormiddag mochten onze mannen en vrouwen achtereenvolgens de piste op om alles nog eens door te nemen met de coach. Opnieuw heel veel respect voor iedereen, want het was zowat het heetst van de dag en iedereen moest regelmatig drinken en afgekoeld worden.

Eenmaal de trainingen voorbij, was het eigenlijk een beetje pauze tot ’s avonds. Tijd voor ons om iets kleins te eten en ons te gaan verfrissen op het hotel.

Na dat opfrissen was het terug naar het wedstrijdterrein voor de team leader meeting. Die avond werden de ploegen getrokken, en deze verslaggever mocht er zowaar bij zijn.

In een gloeiend heet lokaal werden de ploegen getrokken voor alle matches van donderdag tot zaterdag. Onze Pro Elite spelers krijgen pouleleider Spanje. Aarzelende glimlach bij Dominique: “het is beter dan Frankrijk”. Spanje is één van de twee grote sterkhouders, en het wordt vast een zware brok voor onze spelers. Maar dat is voor morgen, eerst lekker bij elkaar zitten rond een biertje en streekproducten in de bar.

 

Dag 5: Match day

Op dag 5 mochten we iets later opstaan: 8u, heaven! Om 9 uur kwamen we bij elkaar voor het – ahum – ontbijt en begonnen we aan de dag. Gelukkig had Dominique het ditmaal voorzien en was zij voor beide voltallige ploegen en omkaring hele zakken croissants gaan halen, yum!

Match day, dat wil zeggen interview o’clock voor mij. Mensen bij elkaar krijgen, vragen bedenken, opnemen (duidelijk maken dat ze niet bang moeten zijn van de recorder), en dan naar het bureau rushen om alles uit te schrijven, te vertalen, te publiceren, rond te sturen…

4 minuten voor de vet check krijg ik de eerste interviews klaar. Ik ben blij dat ik sportschoenen aan heb en niet mijn gebruikelijke pumps, want ik moet helemaal naar de andere kant van het terrein lopen om er op tijd bij te zijn. En goed nieuws: alle paarden komen de controle probleemloos door! Teruglopen naar het bureau dan maar, want ik heb nog twee stukken klaar staan en moet tussen vet check en match ook nog vier man te pakken krijgen voor voorbeschouwende interviews.

Ik weet niet of ik het al zei, maar mijn laptop deugd dus écht niet. Na langer dan een uur online werken oververhit het beestje en word ik van de wifi gezwierd. Alleen zit ik met werk dat dringe-heund online moet en kan ik me dit soort fratsen niet permitteren. Dan maar de gsm – die he prima doet – op de roaming zetten en proberen niet te denken aan de torenhoge factuur die ik op mijn doos ga krijgen.

Nadat we even op krachten kwamen bij overheerlijke typische gerechten uit de streek – ja, we hebben dé stand gevonden – konden we verder met de dag. Ik geef eerlijk toe dat de namiddag opnieuw een waas was, het was vechten tegen een stervende laptop en koersen om alles rond te krijgen.

Ik herinner me een zeer leuk interview met de Spaanse delegatie. Ten eerste omdat ze zelf aangaven wat een sterke ploeg we hebben, een fantastisch compliment van zo een sterke ploeg, ten tweede omdat ze met een vette knipoog meegaven dat de Belgen toch echt mooie vrouwen hebben. Ik heb niet veel nodig :D

Na het gesprek in mijn vastgeroest Spaans ontving ik Christopher, Robin en Dominique voor hun korte interviews, het resultaat staat al online.

DSC_6135En dan was het zo ver: tijd om aan te treden voor deze eerste, belangrijke match. Ik heb het nu meegemaakt, en eerlijk, het is geen sport voor mijn arm hart, je leeft zó intens mee. De enige andere discipline uit de sport waarmee ik de sfeer zou kunnen vergelijken is nog reining, omdat ook daar wordt aangemoedigd en gejuicht van de kant, maar het is nog heel anders. Vergelijk het naar een voetbalmatch kijken: stampen als het doelpunt tegen ons is, roepen dat de scheidsrechter er niets van kent als hij iets laat voorbijgaan van de tegenploeg, de coach die aan de kant staat te roepen,…

Ik heb begeleiding nodig om het allemaal te kunnen volgen. Gelukkig is Philippe, de vader van Christopher, er om me aan te duiden wat er op het veld gebeurt. Verder baseer ik me een beetje op zijn reacties om te weten wat goed of slecht is voor ons, en wordt het al snel instinctief door de algemene sfeer.

De Spanjaarden speelden het wel héél agressief...

De mannen verdedigen zich enorm en scoren mooie punten, maar de Spanjaarden zijn wel héél intens en, naar mijn gevoel, zeer agressief. Ik duim dat onze jongens zich niet laten vangen en kwaad worden, want ik zou zelf veel moeite hebben om me te beheersen. Maar voor elk doelpunt dat onze ploeg scoort krijgen ze er onmiddellijk één terug, en uiteindelijk eindigt het op 9-5 voor Spanje. Goud of zilver zit er dus niet meer in, het wordt spelen voor een derde of vierde plaats.

Het was eigenlijk de bedoeling dat ik één van onze spelers een paar vragen stelde na de match, maar ze zien er allemaal zó teleurgesteld uit dat ik het niet over mijn hart kan krijgen. Even laten bekomen, denk ik. Morgen is een nieuwe dag.

 

 

Foto’s: Vygo, Olivia Köhler en Horse-Ball M3

Kim Schoukens

Kim rijdt al sinds kleins af aan paard maar heeft de dressuurmicrobe pas laat gekregen (tegen haar 20ste). Al heel haar leven lang is ze gepassionneerd door…

Lees meer artikels door deze auteur >>

Lees meer: